به روشنی بخش زندگی ام
پدر؛ تکیه گاهی است که بهشت زیر پایش نیست...
اما همیشه به جرم پدر بودن باید ایستادگی کند؛
و با وجود همه مشکلات, به تو لبخند زند تا تو دلگرم شوی!
پدر...من نبودم و تو بودی ،
بود شدم و تو تمام بودنت را به پایم ریختی ،
حالا سالهاست که با بودنت زندگی می کنم ،
هر روز، هر لحظه، هر آن و دم به دم هستی .
ببخش که گاهی آنقدر هستی که نمی بینمت ،
ببخش تمام نادانیها و نفهمی ها و کج فهمی هایم را،
اعتراض ها و درشتیهایم را ، و هر آنچه را که آزارت داد .
دستانت را می بوسم و پیشانیت را ،
که چراغ راه زندگیم بودی و هستی و خواهی بود ،
خاک پایت هستم تا هست و نیست هست .
کودکانه و به اندازه تمام دوستت دارم های دنیا دوستت دارم...
" پدرم روزت مبارک "
+ نوشته شده در جمعه سوم خرداد ۱۳۹۲ ساعت 0:19 توسط سید جاوید حسینی
|